انسان كه در خودنفخه ي الهي دارددر كشاكش حياط خويش،پيوسته اصل و منشأ اين گوهر يگانه را مي جويد. نفخه ي الهي،زيبايي،كمال و بقاياي مطلق را به انسان القاء مي كندولي از آنجا كه انسان بايد اين سفر الهي و معنوي را از زمين خاكي آغاز كند، در دستيابي به كمال و خير مطلق،در افت و خيزي دائمي است.در اينجاست كه باطل به سركردگي شيطان فرصت و قدرت جولان مي يابد.

انسان كه وجودش با جهل،حرص،شتابزدگي و... آميخته است،آمادگي كامل را دارد تا به جاي زيبايي و كمال و بقاياي حقيقي،آنچهرا كه به ظاهر نمودي از اين حقايق دارد،برگزيند.

شيطان(همان طور كه در مطالب قبلي،تكامل آوردم)سوگندياد كرد كه آدم و فرزندان او را بفريبد. آدم و حوا كه نگران خروج از بهشت و شيفته ي جاودانگي در آن بودند به جاي آن كه فرمان خدا را گردن نهند و از همين راه به مطلوب خود دست يابند،فريب شيطان را خوردند و شيطان با سوگند دروغ،آنها را به خلود در در بهشت وعده داد.

آدم و حوا با فريب شيطان از بهشت رانده شدند اماتفاوت شيطان با انسان در همين جا آشكار شد. شيطان به دنبال سرپيچي از فرمان الهي در مقام جدل با خدا برآمد كه من از آدم برترم، مرا از آتش آفريده اي و آفرينش آدم از خاك است.همين امر موجب طردو خذلان ابدي شيطان شد ولي آدم و حوا چون خطا كردند،با اعتراف به ظلمي كه بر خود روا داشتند از خدا آمرزش خواستند. خداي مهربان نيز آنها را آمرزيد و با كوله بار اين تجربه بزرگ آنها را راهي زندگي در زمين ساخت.

و چه زيبا قرآن اين داستان بزرگ رستگاري انسان و راه گذز از فريب كاري شيطان را در پيش روي او ترسيم كرده تا انسان در حياط دنيوي،فريب دشمن سوگند خورده خويش را نخورد و بر عهد عبوديت خداي متعال كه تنها راه نجات و صراط مستقيم است باقي بماند.